حدود سه ماهه که دارم به این فکر می کنم که چرا جنبش آزادی خواهی ما ملت نگون بخت بعد از این همه هزینه جانی و روحی روانی که حکومت کودتا درست کرده به نتیجه دلخواه نرسیده ؟
ما چه کار باید می کردیم که تا به حال نکردیم ؟
چرا جنبش در دنیای واقعی اینقدر با فضای سایبر فاصله دارد ؟
مگر نه این است که ما ایرانی هستیم و ادعای غیرت و شجاعتمان سقف آسمان را سوراخ کرده است ؟!
مگر نه این است که وضعیت اقتصادی و آزادی های اجتماعی ما به مراتب از مصر اسف بار تر است ؟
مگر نه این است که حکومت ما از نظر مقبولیت و حمایت خارجی با مصر و تونس و بحرین و حتی سوریه و لیبی هم قابل مقایسه نیست ؟
مگر نه این است که استبداد دینی بد ترین نوع استبداد است ؟
پس مشکل کجاست ؟
با بررسی انقلاب 57 و نحوه اطلاع رسانی (سینه به سینه یا از طریق اعلامیه های مکتوب) در آن سال ها ابتدا فکر می کردم که اعتماد آزادیخواهان به فضای اطلاع رسانی دو طرفه سایبر ، آفت پیشرفت جنبش است .
ولی این به تنهایی نمی تواند دلیل درجا زدنمان باشد .
دیشب به این فکر می کردم که آیت الله خمینی در فرانسه با چه سرمایه ای انقلاب ایران را هدایت کرد ؟
اگر بازاری های ایران و عناصری مانند یاسر عرفات و بعضی سرمایه داران عرب از انقلاب 57 حمایت مالی نمی کردند آیا اساساً انقلابی شکل می گرفت ؟
طبیعتاً با پیشرفت تکنولوژی ارتباطات ما به اندازه آیت الله خمینی نیاز به سرمایه گذاری در جهت اطلاع رسانی نداریم ولی به هیچ عنوان نمی توانیم منکر نیاز جنبش سبز به پول شویم .
حکومت به اصطلاح جمهوری به اصطلاح اسلامی ایران سالانه میلیارد ها دلار از سرمایه ملت در سازمان هایی مثل صدا و سیما ، آموزش و پرورش ، سپاه و بسیج ، سازمان تبلیغات اسلامی و... را خرج بقای خود می کند .
ما با کدام سرمایه به جنگ این غول بی شاخ و دم رفتیم ؟
دست تک تک فعالان جنبش سبز را به خاطر از جان گذشتگی ها و رشادت هایشان می بوسم ولی در حال حاضر فقط پول کارگشاست . ما باید برای اطلاع رسانی و آگاه سازی مردم از جیبمان هزینه کنیم .
پر واضح است که نمی توانیم به اندازه حکومت خرج تبلیغات کنیم ولی راه ما حق است و راه آنها ناحق و این نوید بخش پیروزی ماست .
ما چه کار باید می کردیم که تا به حال نکردیم ؟
چرا جنبش در دنیای واقعی اینقدر با فضای سایبر فاصله دارد ؟
مگر نه این است که ما ایرانی هستیم و ادعای غیرت و شجاعتمان سقف آسمان را سوراخ کرده است ؟!
مگر نه این است که وضعیت اقتصادی و آزادی های اجتماعی ما به مراتب از مصر اسف بار تر است ؟
مگر نه این است که حکومت ما از نظر مقبولیت و حمایت خارجی با مصر و تونس و بحرین و حتی سوریه و لیبی هم قابل مقایسه نیست ؟
مگر نه این است که استبداد دینی بد ترین نوع استبداد است ؟
پس مشکل کجاست ؟
با بررسی انقلاب 57 و نحوه اطلاع رسانی (سینه به سینه یا از طریق اعلامیه های مکتوب) در آن سال ها ابتدا فکر می کردم که اعتماد آزادیخواهان به فضای اطلاع رسانی دو طرفه سایبر ، آفت پیشرفت جنبش است .
ولی این به تنهایی نمی تواند دلیل درجا زدنمان باشد .
دیشب به این فکر می کردم که آیت الله خمینی در فرانسه با چه سرمایه ای انقلاب ایران را هدایت کرد ؟
اگر بازاری های ایران و عناصری مانند یاسر عرفات و بعضی سرمایه داران عرب از انقلاب 57 حمایت مالی نمی کردند آیا اساساً انقلابی شکل می گرفت ؟
طبیعتاً با پیشرفت تکنولوژی ارتباطات ما به اندازه آیت الله خمینی نیاز به سرمایه گذاری در جهت اطلاع رسانی نداریم ولی به هیچ عنوان نمی توانیم منکر نیاز جنبش سبز به پول شویم .
حکومت به اصطلاح جمهوری به اصطلاح اسلامی ایران سالانه میلیارد ها دلار از سرمایه ملت در سازمان هایی مثل صدا و سیما ، آموزش و پرورش ، سپاه و بسیج ، سازمان تبلیغات اسلامی و... را خرج بقای خود می کند .
ما با کدام سرمایه به جنگ این غول بی شاخ و دم رفتیم ؟
دست تک تک فعالان جنبش سبز را به خاطر از جان گذشتگی ها و رشادت هایشان می بوسم ولی در حال حاضر فقط پول کارگشاست . ما باید برای اطلاع رسانی و آگاه سازی مردم از جیبمان هزینه کنیم .
پر واضح است که نمی توانیم به اندازه حکومت خرج تبلیغات کنیم ولی راه ما حق است و راه آنها ناحق و این نوید بخش پیروزی ماست .
